Na een weekend met prachtig droog weer vierden we Koningsdag echt anders dan anders.

29 april 2020

Geen aubade met gedecoreerden en samen met honderden inwoners het Wilhelmus zingen. Nee, na het luiden van de klokken stond ik samen met mijn vrouw op het dakterras het volkslied te zingen met straatgenoten. Met in de verte nog net de klanken van muzikanten die het Wilhelmus spelen. En daarna een toespraak van de koning te midden van zijn gezin. Rond de middag was er een geweldig initiatief van aantal muziekverenigingen waaronder Excelsior uit Twello. In kleine groepjes bezochten zij meerdere verpleeghuizen en locaties met ouderenhuisvesting om daar het volkslied ten gehore te brengen. Hadden we allemaal toch nog een soort gevoel van gezamenlijke Koningsdag. Ik heb begrepen dat de muzikanten afkomstig waren uit Twello, Terwolde en Voorst. Heel hartelijk dank!

Deze tijden zijn voor iedereen lastig, maar voor jonge ouders in het bijzonder. Ik sprak uitgebreid mijn dochter die werkzaam als gynaecoloog in een ziekenhuis in Brabant. De werkdruk in de gezondheidszorg is ontzettend. En van mijn schoonzoon hoor ik hoeveel planningen zijn medewerkers steeds moet omzetten door wijzigingen bij bedrijven door de coronacrisis. Om ze wat te ondersteunen hebben wij enkele dagen onze drie kleinkinderen opgevangen. Zo ervaren wij ook intensief wat een intelligente lockdown betekent voor gezinnen. Een fietstochtje met daarin bezoek op zondagmiddag aan het strand Bussloo was een welkome afleiding. We waren zeker niet de enigen die daar met kleine kinderen waren. Des te meer waardering heb ik voor het gedrag van de bezoekers, die een gezonde afstand hielden van elkaar.

Deze week vanzelfsprekend ook weer bestuurlijke vergaderingen, zowel met het college, beleidsteam als regio en dat vandaag met de regen tikkend tegen het raam. Gelukkig lijken de cijfers met ernstige coronapatiënten en dus ziekenhuisopnames in Nederland af te nemen. Het werkelijke aantal mensen die lijden of zijn overleden aan dit covid-19 is moeilijk aan te geven. Duidelijk is dat er meer ruimte komt voor kinderen, jongeren en hopelijk binnenkort ook andere groepen om hun (meer) normale leven weer op te pakken. Maar dat roept ook vragen op: ‘Burgemeester, als het in die regio (of dat land) wel mag, waarom hier dan niet?’ Het antwoord vraagt veel zorgvuldigheid. Duidelijk is dat overheden wijze besluiten willen nemen. Besluiten die niet altijd even rechtvaardig voelen voor iedereen. Het blijft zoeken naar de balans tussen veiligheid en vrijheid.

Tot slot. Ik heb er veel vertrouwen in dat onze onderwijsinstellingen en sportverenigingen goed rekening zullen houden met de noodzakelijke maatregelen om kinderen en jongeren veilig te laten deelnemen. Wie weet hoe snel er ook meer ruimte is voor bezoeken van mensen in verzorgingstehuizen of elkaar weer ontmoeten in vergaderingen of bijeenkomsten. Ik reken erop dat wij ons allemaal zo goed mogelijk proberen te houden aan huidige maatregelen en ook alvast goed nadenken over mogelijkheden de komende tijd.

 

Jos Penninx