Saar is 16 jaar en heeft een vrolijke uitstraling, maar dat is wel eens anders geweest. Aan de lijve heeft ze ondervonden hoe het is als je niet echt geaccepteerd wordt door klasgenoten. Als er geroddeld en gemanipuleerd wordt en je wordt buitengesloten. Saar noemt het ‘meidenvenijn’. De invloed die dit op haar had, was groot.
Steeds meer jongeren worstelen
We horen het steeds meer om ons heen dat de groep jongeren die worstelen met mentale issues groter wordt. Het leven is hectisch en er is veel druk van alles waar je aan moet voldoen. Je moet presteren op school, een bijbaantje hebben, omgaan met invloeden van social media die inspelen op het perfecte plaatje, je wilt erbij horen. Dat is niet niks en helemaal niet als je als jongere je weg in het leven probeert te vinden en jezelf aan het ontdekken bent en dan ook nog al die druk om je heen ervaart.
Het derde jaar ging het mis
Saar: “Ik ben begonnen op de Vrije school in Zutphen. Het eerste jaar ging het goed, het tweede jaar minder en het derde jaar ging het mis. Er ontstonden groepjes meiden en er werd veel geroddeld, er werd getreiterd en een keer werden zelfs mijn kleren verstopt. Daar begon het al: ik ging steeds in mijn hoofd bedenken wat ik het volgende uur had, wat ik de volgende dag had en waar ik allemaal op voorbereid moest zijn. Of had ik maar dit of dat gezegd.. Wie kan ik wel vertrouwen en wie niet. Je bent dus de hele tijd alert en dat zorgt voor veel stress en een vol hoofd.”
Stoppen en opnieuw beginnen
“In het derde jaar trok ik het niet meer en voor de kerstvakantie ben ik gestopt met school. Gelukkig stonden mijn ouders daar achter. Na die kerstvakantie ben ik toen op het Veluws college (Mavo) in Twello begonnen. Ik zag dat als een nieuwe start waar ik zin in had. Daar moest ik in het tweede jaar beginnen omdat de Vrijeschool een andere manier van werken heeft. Het is veel creatiever en bij het Veluws is het systeem schoolser. Dat was wel even wennen en ik moest mijn weg zien te vinden. Helaas werd het er daar niet beter op. Ook hier waren er groepjes en speelde het ‘meidenvenijn’ zoals ik het noem. Die hele groepsdynamiek en het feit dat ik me hier ook niet lekker en geaccepteerd voelde, maakte dat ik nog meer begon te malen in mijn hoofd en ik twijfelde aan alles. Ik was moe, voelde me leeggezogen en verloor mijn zelfvertrouwen. Ik was continu bezig met hoe kom ik het volgende uur en de dag door. Daardoor raakte mijn hoofd helemaal vol en er was geen ruimte meer om te ontspannen of even rust te hebben. Als ik dan thuiskwam en mijn moeder vroeg hoe het op school was, dan werd ik boos en ging naar mijn kamer. Ik kon het niet uitleggen hoe ik me voelde, daar had ik geen ruimte meer voor. Ik zat in een donkere tunnel en zag geen lichtpunt. Ik maakte dan wel een afspraak voor verderop in de week zodat ik daar dan naartoe kon leven. Want zolang ik die afspraak haalde dan leefde ik nog.”
Het dieptepunt en het kantelpunt
“Op een gegeven moment bereikte ik een diep punt en had de gedachte van ‘het hoeft allemaal niet meer’. Uiteindelijk zorgde dat wel voor een kantelpunt waarop ik dacht ‘er moet nu iets veranderen’.
Gelukkig had ik voor dit gebeurde al contact met Marieke, een coach, die werkt bij Hart voor Meiden. Zij heeft mij echt geholpen en weer de positieve kant van het leven laten ervaren. Zij had ook regelmatig overleg met een coach op het Veluws zodat zij ook op de hoogte waren. Bij Hart voor Meiden voel ik mij geaccepteerd, gezien en gehoord. Ik merkte ook dat het anders kon met al die meiden bij Hart van Meiden. Zij gaan heel anders met elkaar om, met respect voor ieders eigenheid en daar kan ik weer mezelf zijn. Ik doe inmiddels vrijwilligerswerk daar en geef lezingen, ik vertel over mijn ervaringen of ik lees een gedicht voor uit mijn boek.”
Schrijven als uitlaatklep
“In de periode dat het niet goed ging schreef ik vaak korte gedichten en verhaaltjes. Dat was mijn manier om mijn gedachten en gevoelens te kunnen uiten. Uiteindelijk heb ik daar een boek van gemaakt ‘ Saar, heel gewoon ongewoon’ en via Hart voor Meiden is dat uitgegeven. Ik hoop dat het anderen helpt en dat ze weten dat ze niet de enige zijn die te maken hebben met dit soort mentale uitdagingen op school en in het leven.”
Licht aan het einde van de tunnel
“Inmiddels gaat het goed met mij. Ik zit in het examenjaar en dat is gelukkig een andere klas dan de jaren daarvoor. Hier voel ik me wel op mijn plek en ga ik met een goed gevoel naar school. Er is inderdaad licht aan het eind van de donkere tunnel die ik ervaarde. Ik heb een andere omgeving gecreëerd en ik weet dat ik helemaal goed ben zoals ik ben. Ik plan leuke dingen voor mezelf en met vriendinnen. Ik word er blij van als ik bij mijn paard ben die ik verzorg. Ook daar heb ik vriendinnen waarmee ik goed en leuk contact heb.”
“Na mijn examens wil ik een opleiding voor onderwijsassistent doen en daarna wil ik geschiedenis gaan studeren bij Windesheim. Ondanks mijn ervaringen op school het lijkt mij heel leuk om voor de klas te staan en les te geven. Ik kan op die manier ook bijdragen om verandering in beweging te brengen om de sfeer in de klas en op school positief te laten zijn.”
Tips voor andere jongeren die dit herkennen
- Probeer jezelf fysiek uit de negatieve omgeving te halen.
Zolang je erin zit, word je er in meegezogen. Kijk of je naar een andere klas kunt en praat erover met je mentor of een coach van school. - Zoek iemand buiten je vaste kern van familie die met een afstandje en frisse blik kan kijken.
Bijvoorbeeld een coach of iemand anders waar je vertrouwen in hebt. Zij kijken met een andere blik en dat helpt om zelf een ander perspectief te krijgen. Hart voor Meiden heeft bijvoorbeeld nu ook een ‘zussenproject’ waarbij een ‘grote zus’ aan je gekoppeld wordt waarbij je terechtkunt en die jou steunt. - Zorg dat je doelen hebt, of leuke dingen waar je naar uit kan kijken en blij van wordt.
- Wees aardig voor elkaar.
Je hoeft geen vrienden met iedereen te zijn maar ga gewoon met respect met elkaar om. - Mijn boek kun je bestellen via: hartvoormeiden.nl/tools/saar-boek.
